Tiru Indalur – Parimala Ranganathar

Name of the Temple

Sri Parimala Ranganathar Temple

Period of origin

Before 1600 years

Name of deity

Moolavar: Parimala Ranganathan, Sughandhavananathan, Maruviniya Maindhan,

Thayar:  Pundarireega Valli, Chandrashaaba Vimochana Valli

Pushkarani: Chandra Pushkarni

Vimanam: Vedha Chakra Vimanam

Mangalaashaasanam: Thirumangaialwar


The Moolavar of this sthalam is Sri Parimala Ranganathan. Also called as Maru viniya Maindhan, Sugantha Vananathan, and Andhiya Rangan. He is giving his seva in Kidantha (Sleeping) Thirukkolam in Veera Sayanam facing his thirumugham towards east direction. Prathyaksham for Chandiran (Moon god).

Ekadasi Vrata-fasting, that is the devotee committed to this prayer should spend the whole day only with thoughts of Lord without consuming even a drop of water. King Ambarishan was following this practice meticulously. The devotee should take food only the next day-Dwadasi the 12th day of New Moon or Full moon at an auspicious time. And that was the 100th Ekadasi-Dwadasi for king Ambarisha. People of his country and those in the palace were happy that their king will be completing a century and there were necessary arrangements for the celebrations.

But, people in the celestial world were unhappy because, Ambarishan may be elevated to their status if his 100th fasting went successfully. They did not want to lose their position for a human. They approached Sage Durvasa to undo his fasting and help retaining their positions. The sage, noted for his temperament assured the Devas to help them and came down to earth. By then, the king had finished the Ekadasi fasting. The fasting would become complete only if he took his food before the prescribed time the next day-Dwadasi. If the time ends, the fruits of the fasting also would be lost. The king did not know that the sage had come with an evil plan.

The king was about to take his food when Sage Durvasa entered his palace. The king was doubly glad to have a guest in Sage Durvasa and requested him to accept his hospitality-dining with him. The sage cunningly told him that he accepted his invitation and would be back to be with him for the lunch after a bath in the river. His plan was to fail the king. The time was fast nearing.

The king was afraid of the curse of the sage if he ate without him. He consulted the pandits in his court. The chief pandit said that if he simply consumes of few drops of water, he would complete the fasting in order. King did this and was waiting for the sage to have the full food.

Knowing this through his powers, Durvasa created a ghost to kill the king. When the ghost began chasing him, Ambarisha sought asylum at Lord’s feet. Perumal looked at the ghost angrily. The ghost began to retreat and disappeared. Realizing the devotion of the king and the power of his fasting, sage Durvasa sought the pardon of the Lord. The sage was pardoned.

When asked by the Lord of his wish after completing 100 Ekadasi fastings, king Ambarisha begged the Lord that He should stay at this place and bless the devotees. Pleased with the king’s request, Lord Vishnu-Perumal is blessing His devotees from this temple as Parimala Ranganathar.

As per legends During Thirumangai Azhwar’s visit to this Divya Desam, the temple was shut as he was late. Upset at this, Thirumangai Azhwar gets into an argument with Lord Parimala Ranganathar. When a friend keeps a thing that we want and does not want to share with us, we typically say ‘ keep it to yourself’ in jest. Similarly, here, with the Lord not allowing Thirumangai Azhwar an entry into the temple, the Azhwar asked Parimala Rangan to keep all his beauty to himself and to enjoy it on his own. Thirumangai Azhwar goes on to argue that the world will talk about the Lord in bad light as he shut the door on the Azhwar. The Lord ignores this comment of the Azhwar saying that he need not worry about it and that he will take care of any ill feelings. Despite repeated attempts to impress the Lord to allow him an entry, Parimala Rangan maintains his silence. A dejected and frustrated Thirumangai Azhwar decided that he would leave the place as the Lord was stubborn at not allowing Darshan to the Azhwar. Thirumangai Azhwar in his Paasuram (1331) says ‘Vaasi Valleer Indhalureer Vazhnthey Pomneerey….’ to mean that ‘I am leaving, you yourself live here and enjoy life’. Sensing that Thirumangai Azhwar may leave the place without praising him enough, Lord Parimala Rangan tries to prolong the argument and asks him to sing praise of him. Thirumangai Azhwar replies saying “How can I shower praise on you when you do not allow me to see you”. Lord Parimala Ranga says “ You who have sung praises of other Lords, sitting in your place, do sing praise of me too so I can listen to your sweet songs.” Thirumangai Azhwar finally falls for it and composes 10 Paasurams.

Another story goes that Chandran (Moon God) fell in love with his preceptor Brihaspati’s wife Tara and eloped with her, in the absence of his Guru. When Brihaspati found his wife missing, he sought the help of Brahmma who asked Tara to return to her husband.

Later, when Tara’s pregnancy came to light, a furious Brihaspati cursed Chandra to deformity saying that the biggest sin of life is to caste one’s eyes on another’s spouse and that Chandran would have to undergo the full severity of the curse for having cast his eyes wrongfully on another’s wife.

Another story goes that Dakshan was so taken in by Chandran’s handsome features that he decided to make him the suitor for his 27daughters. However, Chandran was interested only in one of the daughters, Rohini and mockingly ignored the others.

Dakshan found that the handsome looks had made Chandran too arrogant and cursed him to immediately lose his youth and his strong luring features.

Repenting for wrongly casting his eye on another man’s wife, Chandran requested Brihaspati to provide him an opportunity for performing parikara that could help him cleanse his grave sins.

An another greatness of this place. River Cauvery is under lords feet here. As he promised river Cauvery to increase here status, he made her as his bed at Srirangam, took her as his mother at Thirucherai and here at Thiru Indhaloor, he has taken river Cauvery above his head. Thus gave her the status of river Ganges who is on the head of Lord Shiva.

As the perumal of this place, converted the position of river Cauvery and Lord Chandra into a pious state, Thirumangaialwar calls him as a Brahmin.

The vedas were created to instruct rules for human beings to lead a happy life. The Surya and Chandra revolve around the world to give prosperity. Hence the vimaana of this place is called as Veda Chakra Vimaanam.

Sri Rangam is known as Aadhi Arangam (first) while Thirukudanthai is Madhiya Arangam (Middle) and Thiru Indhaloor is known as Andiya Arangam (Last).


2 km from Mayiladuthurai main bus stand

Temple Timings:

06:30 a.m. to 11:30 a.m. and from 05:00 p.m. and 08:30 p.m.

Temple Telephone Number:

04364-223 330, 9443873620, 9942916241, 98437 31595.

Temple Address:

Sri Parimala Ranganathar Temple,

Tiru Indalur,


Nagapattinam district.

Mylapore – Sri Kapaleeswarar Temple

Name of the Temple

Sri Kapaleeswarar Temple

Period of origin

Before 2000 years

Name of deity

Moolavar: Kapaleeswarar

Ambal: Karpakambica

Sthala Theertham: Kapali, Kadavul, Veda, Vali, Ganga, Velli and Rama theerthams

Sthala Virksham: Punnai tree

Devaram: Appar, Sambanthar, Sundarar


Vedas worshipped Lord Kapaleeswara, hence the place is known as Vedapuri.  It is also known as Shukrapuri as planet Shukra-Venus worshipped Lord here.  Lord Sri Rama stayed here, performed pujas to Lord Shiva with festivals.  The is the holy soil where Poompavail was restored to life from her preserved bones, a miracle by saint Tirugnana Sambandar.  Saint Arunagiriar has sung the glory of Lord Singaravela – Muruga in his famous Tirupugazh.  Adding to the reputation of the land, this is birth place of Tiruvalluvar whose Tirukkural is honored with translations in many advanced languages of the world.
Thalami, a researcher from Greece, visited this place 2000 years ago and had mentioned the name of the place as Malliarpa.  This was the habitat of peacocks.  As they made sounds – Arpu in Tamil – the place was known as Mayil (peacock) – Arpu, changed as Mayilappu and finally stayed with the name Mylapore.

Lord Brahmma thought that He was as great and equal as Lord Shiva as He too had five heads as Shiva.  To teach him a lesson and to check his pride. Lord Shiva nipped one head and held the skull in His hand.  Kapala in Sanskrit means skull, hence Lord Shiva was praised as Kapaleeshwara and the place Kapaleeswaram.

The first piece of literature on this holy soil was the song of Saint Tirugnana Sambandar beginning with the line ‘Mattitta Punnayam Kanal’.  These are the lines that brought Poompavai, daughter Sivanesar back to life who died of snake bite while plucking flowers for Shiva Puja.  After cremating her body, Sivanesar preserved the bones and ashes in a pot.  After the visit of Sambandar to the place, as required by the Saint Sivanesar placed the ash-bone pot before him.
One of such songs addressed to Poompavai then in ash pot said that by her death she was the loser missing the Thai Poosam festival dedicated to Lord Shiva.  The girl came alive after this song.  However, Sambandar could not accept Poompavai for his wife as requested by the father, as he himself had now become her father by restoring her to life back.  Poompavai spent the rest of her life as a virgin serving Lord Shiva and attained salvation then.

Before waging his war on demon Surapadman, Lord Muruga performed penance in this temple.  Lord Shiva and Mother Uma blessed the Son and gifted the weapon VEL to conquer the demon.  Muruga returned triumphantly as Singaravela on the demon peacock – demon Surapanma was changed a peacock vahan of Muruga.  Indira gave his daughter Deivanai to Lord Muruga in marriage.  Iravadham elephant belonging to Indira could not bear the separation of Deivanai and chose to stay with her.  Both consorts of Lord Muruga, Valli and Deivanai grant darshan to devotees sitting on Iravadham.  This is a rare darshan.

A striking feature of this ancient temple is its towering gopurams (towers) – typical of South Indian temples. The gopurams are richly-carved pyramid-like rectangular structures that serve as a gateway to temples in South India. Within the temple complex, you will also see a tank (another prominent feature of a South Indian temple complex) and inscriptions from the puranas dating back to the 13th century.

This is celebrated in the month of Panguni (March – April). It lasts for 10 days. The idols of Kapaleeshwarar and Karpagambal are decorated with clothes and jewels, are mounted on a vahana (vehicle), and then taken around the temple and its water tank in a pradakshinam. The vahanas at the temple include the bull, elephant, bandicoot, peacock, goat and parrot (adhikaranandi). The golden chariot is a recent addition.

The more important of the individual pradakshinams are the Athigara Nandhi on the third day, the Rishaba Vahanam on the midnight of the fifth day, the real ther itself (about 13 meters in height and pulled by people) on the seventh morning, and the Arupathimoovar festival on the eighth day.

The Arupathimoovar festival is celebrated in order to honor the Saivaite devotees, namely the sixty-three Nayanmars. The idols of the Nayanmars are taken out on a procession in a palanquin that is decorated with ornaments and flowers. The Moovar (three) – Appar, Sundarar, and Thirugyana Sambandar are carried in separate palanquins. A carnival-like atmosphere has evolved around the Arupathimoovar festival. Sweets, savories, buttermilk, juices, and other food are served by devotees to the pilgrims.

The float festival or Theppa Thiruvizha
It takes place in the month of Thai (Jan-Feb). The deities are taken in a decorated raft called “Theppam” in the temple tank. The tank is colorfully illuminated all around.

Navarathiri festival
This is celebrated for nine nights or nava rathiri. It starts the day after ammavasai (newmoon day) in the month of Purattasi (Aug – Sept). Prayers for the first 3 days are for Goddess Paravathi, the next 3 days for Goddess Lakshmi, and the last 3 days for Goddess Saraswathi. On the 10th day Vijayadhasami is celebrated in a grand manner.

Vasanta utsavam
This summer festival takes place in Vaikasi (May-June). Music programmes are arranged during this festival.


Buses connect Mylapore to Chennai Central, T.Nagar, Tambaram and Broadway

Temple Timings:

5.00 a.m. to 12.30 p.m. and from 4.00 p.m. to 9.30 p.m.

Temple Telephone Number:

0 44 2464 1670

Temple Address:

Sri Kapaleeswarar Temple


Chennai-600 004.


ஆவுடையார்கோவில் – ஸ்ரீ ஆத்மநாதசுவாமி கோவில்

கோயில் பெயர்

ஸ்ரீ ஆத்மநாதசுவாமி கோவில்

தோற்றம் காலம்

2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு

தெய்வத்தின் பெயர்

மூலவர்: ஆத்மநாதசுவாமி, ஆவுடையார்

தாயார் :  யோகாம்பாள்

திருவாசகம் பாடியவர்கள்: மாணிக்கவாசகர்

மூர்த்தி :  மாணிக்கவாசகர், சொக்கவிநாயகர், முருகன், வீரபத்திரர்.

ஸ்தல தீர்த்தம் : சிவதீர்த்தம், அக்கினி தீர்த்தம், தேவதீர்த்தம், முனிவர் தீர்த்தம், அசுர தீர்த்தம், வாயு தீர்த்தம், சிவகங்கை தீர்த்தம், நாராயண தீர்த்தம், பிரம தீர்த்தம், அறுபத்து நான்கு கோடித் தீர்த்தம், வெள்ளாறு, திருத்தொட்டித் தீர்த்தம்.

தலவிருட்சம் : மகிழ மரம் (காமதேனுப் பசு வழிபட்டது). குருந்த மரம்

ஸ்தல வரலாறு:

இத்தலம் வனம், தலம், புரம், தீர்த்தம், மூர்த்தி, தொண்டர் எனும் 6 சிறப்புக்கள் அமைந்தது. அவை: 1. வனம் – குருந்தவனம், 2. தலம் – தீர்த்தத்தலம், 3. புரம் – சிவபுரம், 4. தீர்த்தம் – தீருத்தமாம் பொய்கை, 5. மூர்த்தி – ஆத்மநாதர், 6. தொண்டர் – மாணிக்கவாசகர்.

இத்தலத்தில் 24 தீர்த்தங்கள் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. அவை – அக்கினி தீர்த்தம், ஆத்ம கூபம், வேத தீர்த்தம், நாராயண தீர்த்தம், தேவ தீர்த்தம், வாயு தீர்த்தம், மானவ தீர்த்தம், காலாக்னிருத்ர தீர்த்தம், ரிஷி தீர்த்தம், ஆசுர தீர்த்தம், காந்தர்வ தீர்த்தம், இந்திர தீர்த்தம், பராசர தீர்த்தம், சூரிய தீர்த்தம், சந்திர வாவி, வைதிக தீர்த்தம், லட்சுமி தீர்த்தம், சரஸ்வதி கூபம், பக்த தீர்த்தம், பாண்டவ தீர்த்தம், கௌதம தீர்த்தம், தொண்டர் குழி, கீழ் நீர், சுவேதநதி என்னும் வௌ¢ளாறு என்பவாகும். சிவாலயங்கள் பெரும்பாலும் கிழக்கு நோக்கியிருக்கும், சில மேற்கு நோக்கியிருக்கும். ஆனால் குருமூர்த்தமாக அமைந்த இத்திருக்கோயில் தெற்கு நோக்கியுள்ளது.  உலக உயிர்கள் வீடுபேறு பெறுவதற்குச் சாதனமாகப் பிறவிக் கடலிலிருந்து கரையேறுவதற்குத் துணையாக – பெரும் துறையாக விளங்கும் தலம் ஆதலின் பெருந்துறை எனப் பெயர் பெற்றது. இன்று மக்களால் ஆவுடையார் கோயில் என்று வழங்குகிறது.

புதுக்கோட்டை மாவட்டம் ஆவுடையார் கோவில் என்னும் திருப்பெருந்துறை திருக்கோவில். வாதவூரரை மணிவாசகராய் மாற்றிய இத்திருப்பெருந்துறைக்கு பதினெட்டுத் திருநாமங்கள் வழங்கப்படுகின்றன. அவைகளாவன – 1. திருப்பெருந்துறை, 2. குருந்தவனம், 3. சதுர்வேதபுரம், 4. சிவபுரம், 5. ஞானபுரம், 6. திரிமூர்த்திபுரம், 7. தென்கயிலை, 8. தேசுவனம், 9. பராசத்திபுரம், 10. பவித்திரமாணிக்கம், 11. யோகபீடம், 12. ஆளுடையார் கோயில், 13. உபதேசத்தலம், 14. அனாதிமூர்த்தத்தலம், 15. ஆதிகயிலாயம், 16. சதுர்வேத மங்கலம், 17. தட்சிணகயிலாயம், 18. யோகவனம் என்பனவாம். இத்தலத்தில் ஆத்மநாத சுவாமிக்கும் பதினெட்டு திருநாமங்கள் வழங்கப்படுகின்றன. அவை – 1. ஆத்மநாதர், 2. பரமசுவாமி, 3. திருமூர்த்திதேசிகர், 4. சதுர்வேதபுரீசர், 5. சிவயோகவனத்தீசர், 6. குந்தகவனேசர், 7. சிவக்ஷேத்ரநாதர், 8. சன்னவனேசர், 9. சன்னவநாதர், 10. மாயபுரநாயகர், 11. விப்பிரதேசிகர், 12. சப்தநாதர், 13. பிரகத்தீசர், 14. திருதசதேசிகர், 15. அசுவநாதர், 16. சிவபுரநாயகர், 17. மகாதேவர், 18. திரிலோககுரு என்பன. மற்றும் ஷடாராதனர் என்ற பெயருமுண்டு. இலக்கியங்களில் ஆதிகயிலாயம், குருந்தவனம், சிவபுரம், பராசந்திபுரம், பூலோக கயிலாயம் எனப் பல பெயர்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது தமிழகத்தின் குறிப்பிடத்தக்க சிவன் கோயில்களில் ஒன்றான ஆவுடையார்கோவில் ஆத்மநாத சுவாமி கோயிலை சமயக் குரவர்களில் ஒருவரான மாணிக்கவாசகர்தான் 9-ம் நூற்றாண்டில் கட்டினார் என்பது கல்வெட்டு செய்யுள் மூலம் உறுதிசெய்யப்பட்டுள்ளது. அக்கோயிலின் பஞ்சாட்சர மண்டபத்தில் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ள கல்வெட்டு, கோயிலின் கருவறையையும் கனகசபை மண்டபத்தையும் எழுப்பியவர் மாணிக்கவாசகர் என்பதை உறுதி செய்திருக்கிறது. மண்டபத்தில் காணப்படும் சுமார் 250 கல்வெட்டுகளில் 5 கல்வெட்டுகள் செய்யுளாக வெட்டப்பட்டுள்ளன. மாணிக்கவாசகர்தான் இக்கோயிலைக் கட்டினார் என்பதை அதில் ஒரு செய்யுள் குறிப்பிடுகிறது’’ என்கிறார் தமிழக அரசின் தொல்லியல் துறை திருச்சி மண்டலப் பதிவு அதிகாரி கோ. முத்துசாமி. இங்குதான் மாணிக்கவாசகர் திருவாசகம் இயற்றினார். கோவிலின் மேற்கூரை, கிரானைட் கற்களால் வேயப்பட்டது.  இத்திருக் கோயிலுக்குச் சற்றுத் தொலைவில் ஆதிகயிலாயநாதர் கோயில் உள்ளது. தனிக் கோயில்.

மாணிக்கவாசகருக்கு முதல் உபதேசக் காட்சி அங்குதான். இக்கோயில் மாணிக்கவாசகருக்கு முன்பிருந்தே உள்ளது. இப்பகுதிகள் அனைத்தும் ஒரு காலத்தில் காடாக இருந்ததாம். தற்போது ஆதிகயிலாயநாதர் கோயில் உள்ள இடத்தை, வடக்கூர் (வடக்களூர்) என்றும், ஆவுடையார்கோயில் உள்ள இடத்தைக் தெற்கூர் என்றும் சொல்கின்றனர். ஆதிகயிலாயநாதர் கோயில் கிழக்கு நோக்கியது. சிவகாமி அம்பாள் சந்நிதி தெற்கு நோக்கியது. பராசரர், புலஸ்தியர், அகத்தியர், முதலிய மகரிஷிகள் இங்கிருந்ததாகச் சொல்லப்படுகின்றது. பாண்டியர்களின் துறைமுகங்களில் திருப்பெருந்துறையும் ஒன்று. கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பர் பெருமகனார் பாடிவைத்த தெற்கு கரை பெரு வெள்ளாறு வெள்ளாறு வடக்காம் என்று வருகின்ற சோழ நாட்டின் தெற்கு எல்லையாகவும் பாண்டிய நாட்டின் வடக்கு எல்லையாகவும் இருந்து சிறப்புப் பெற்ற அந்த வெள்ளாறு இன்றளவும் குன்றாச் சிறப்போடு விளங்குகிறது. பாண்டிய நாட்டு மன்னனாகிய அரிமர்த்தன பாண்டியரின் அமைச்சராக இருந்த மாணிக்கவாசகரால் எழுப்பப் பெற்ற திருப்பெருந்துறை  என்கிற ஆவுடையார்கோயில் இன்றளவும் வாழ்வாங்கு வாழ்ந்து வளரும் தமிழ்கலைக்குக் கட்டியம் கூறுவது போல அமைந்திருப்பதே ஆகும் ஏறத்தாழ ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னாலே எழுப்பப்பட்ட இந்தக் கவிபாடும் கலைக் கூடத்தின் சிறப்புகளை ஒன்றிரண்டு வரிகளிலே சொல்லி அடக்கி விட முடியாது. அடங்காமை என்று கூறுவார்களே அந்த அடங்காமை இந்த ஆவுடையார்கோயிலுக்கு மிகவும் பொருந்தும்.

புதிதாகக் கோயில்கள் கட்டுகிற ஸ்தபதியார்கள் கூட ஆவுடையார்கோயில் சிற்ப அடங்கலுக்குப் புறம்பாக என்று தங்களது ஒப்பந்தத்தில் குறிப்பிட்டு எழுதுவதிலிருந்தே இந்தக் கோயிலின் கலைத்திறன் வேறு எந்தக் கோயிலிலும் அடங்காது என்பது தெளிவாகும். கொடிமரம், பலிபீடம், நந்தி, தட்சிணாமூர்த்தி, சண்டேஸ்வரர் இல்லாத ஆலயம், கோவில்களில் நடைபெறும் நால்பூசை, விழாக்களில் நாதசுரம், மேளம், பேரிகை,  சுத்தமத்தளம் முதலிய வாத்தியங்கள் முழங்கப்படும். இத்தகைய வாத்திய ஒலிகளை இக்கோவிலில் கேட்க முடியாது.

திருச்சின்னம், சங்கு, மணி முதலியவற்றின் ஒலிகளே கேட்கப்படும். பிரதோஷம், தெப்போற்சவம் நடைபெறாதக் கோவில்,  திருவாசகம் தோன்றிய தலம், மாணிக்கவாசகர் எழுப்பிய ஆலயம், தேவார வைப்புத் தலம், திருப்புகழ் பெற்ற ஆலயம் என ஈடு இணையில்லாப் பெருமைகள் கொண்டதாக விளங்குகிறது, இவ்வாலயத்தில் 12 மாதங்களிலும் 12 விதமான அபிஷேகங்கள் இந்த  நடைபெறுகிறது. 11 மந்திரங்கள், 81 பதங்கள், 51 அட்சரங்கள், 224 புவனங்கள், 36 தத்துவங்கள், 5 கலைகள், 6 வாசல்கள், ஆறு சபைகள், நவத் துவாரங்களு டன் ஆலயம் விளங்குகின்றது.  ஆவுடையார் கோயிலில் நவக்கிரக சன்னதி இல்லை.  ஆனால், நவக்கிரகத்  தூண்கள் வைக்கப் பட்டுள்ளன. சூரிய, சந்திர கிரகணங்களின்போது கோயில்களின் பூஜை செய்யமாட்டர்கள் ஆனால், ஆவுடையார்கோயிலில் கிரகணநாளிலும் ஆறு கால பூஜை நடக்கிறது.

இவ்வாலயத்தில் ஆகம முறைப்படி பூஜைகள் நடத்தப் படுகின்றன.  தாயையும்  தந்தையையும் அரூபமாக விட்டதற்கு வட்டியும் முதலுமாக மாணிக்கவாகர் என்ன பண்ணினாரென்றால் கோவில் கட்டச் சொன்ன பிள்ளையாருக்கே  அங்கே மூன்று மூர்த்திகள் சேர்ந்தாற்போல் வைத்து விட்டார். அவர் இவருக்கு மும்மூர்த்திகளாக மூன்று ரூபத்தில் தரிசனம் தந்ததால் இவரும் அவருக்கு

மூன்று மூர்த்தி வைத்துவிட்டார் – மூம்மூர்த்திகளும் அவரே என்று காட்டுவதாக. இரட்டைப் பிள்ளையார் பல ஊரில் உண்டு. ஆவுடையார் கோவிலில் மட்டும் மூன்று பிள்ளையார்! இது ஸ்ரீ காஞ்சி பெரியவர் சொன்னது.

ஸ்ரீ ஆத்மநாதசுவாமி

கருவறையில் ஆவுடையார் எனும் பீடம் மட்டுமே அமைந்துள்ளது. அதன் மேலே குவளை சாத்தி அலங்காரம் செய்யப் படுகிறது.  ஆவுடையாரின் பின்புறத்தில் 27 நட்சத்திர பீடங்கள், அதற்குமேல் மூன்று விளக்குகளை வைத்துள்ளனர். அவற்றுள் சிவப்பு அக்கினியையும், வெண்மை சூரியனையும், பச்சை சந்திரனையும் குறிக்கிறதென்பர்.சூரியன், சந்திரன், அக்னி தீபங்கள் மூன்றும் ஒளி வீசுகின்றன.அதன்மேலே சுவாமிக்கு முன்னால் இரு தூங்கா விளக்குகள் சுடர்விடுகின்றன. சிவன் இத்தலத்தில் கருவறையில் அரூபமாகவும், அருவுருவமாக குருந்தமர (தல விருட்சம்) வடிவிலும், உருவமாக மாணிக்கவாசகராகவும் அருளுகிறார்.

இங்கு  குருந்தமரத்தையும் சிவனாகக் கருதுவதால், கார்த்திகை சோமவாரத்தில் இந்த மரத்தின் முன்பாகவே, 108 சங்காபிஷேகம்  நடக்கிறது.  சுவாமி முன்புறம் உள்ள அமுத மண்டபத்தில் படைக்கல் அமைந்துள்ளது. புழுங்கல் அரிசி அன்னம் ஆவி பரப்பி இறைவனை ஆராதிக்கிறது. முளைக்கீரை, பாகற்காயும் அதைச்சுற்றி தேன்குழல், அதிரசம், அப்பம், வடை முதலானவை வைத்து நைவேத்தியம் செய்யப்படுகிறது.

ஆறுகால பூஜை நேர்த்தியாக நடைபெறுகிறது. ஒவ்வொரு முறையும் அமுத படைக்கல்லில் புழுங்கல் சாதம் படைக்கப்படுகிறது. ஆறு கால பூஜையின்போதும், இவருக்கு 108 மூலிகைகள் கலந்த  தைல முழுக்கு நடப்பது சிறப்பு.

ஸ்ரீ  யோகாம்பாள்

தட்சனின் யாகத்திற்கு சிவனை மீறிச் சென்றதற்கு மன்னிப்பு பெறுவதற்காக, அம்பாள் இத்தலத்தில் அரூப வடிவில் தவம்  செய்தாள். எனவே, இங்கு அம்பாளுக்கும் விக்ரகம் இல்லை.  அவள் தவம் செய்த போது, பதிந்த பாதத்திற்கு மட்டுமே பூஜை  நடக்கிறது. இந்த பாதத்தைப் பக்தர்கள் தரிசனம் செய்வதற்காக, கண்ணாடியில் பாதம் பிரதிபலிக்கும்படி ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது.  அம்பிகையின் அபிஷேக நீர், தொட்டித் தீர்த்தத்தில் விழுகிறது. இந்த புனித நீர் மனக்கவலை மற்றும் தீய சக்திகளை நீக்கும் சக்தி கொண்டது. ஆறு வாயில்கள் – ஆறுசபைகள்

இக்கோயிலில் கலாத்வா, தத்துவாத்வா, புவனாத்வா, வர்ணாத்வா, பதாத்வா, மந்திராத்வா முதலிய ஆறு ஆத்வாக்களைக் குறிக்கும் வகையில் ஆறு வாயில்கள் – ஆறுசபைகள் உள்ளன. அவை 1) கனகசபை, 2) நடனசபை, 3) தேவசபை, 4) சத்சபை, 5) சித்சபை, 6) ஆநந்த சபை என்றழைக்கப்படுகின்றன.

கனகசபை – 81 தீபங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. நர்த்தனசபை (நடன/நிருத்தசபை) – பதஞ்சலி வியாக்ரபாதர்கள் பெருமானிடம் கருணையை வேண்டிப் பெற்ற இடம் 224 புவன தீபங்களையுடையது.தேவசபை – சூரனிடம் பயந்த தேவர்கள் தவஞ்செய்த இடமாகச் சொல்லப்படுவது; இதை சுந்தரபாண்டிய மண்டபம் என்பர். இங்கு ஏகாதச மந்திரங்கள் 11 தீபங்களாக உள்ளன. சத்சபையில் 36 எண்ணுடைய தத்துவத் தீபங்கள் பிரகாசிக்கின்றன. சித்சபையில் அகர முதலான 51 எண்ணுடைய தீபங்கள் திகழ்கின்றன. ஆநந்தசபையில் (கருவறை) பஞ்ச கலைகள் என்னும் சுடர் பிரகாசிக்கிறது. இவ்வாறு இத்திருக்கோயிலில் தத்துவம் அனைத்தும் தீப வடிவங்களாகவே வைத்துக் காட்டப்பட்டுள்ளன.

  1. உள்கோபுரத்தை கடந்து சென்றால் அடுத்துள்ளது பஞ்சாட்சர மண்டபம் – இதை கனகசபை என்பர். முந்நூறு ஆண்டுகட்கு முன் கட்டப்பட்டதாம். கொடுங்கைகளை அழகாகப் பெற்றுள்ள இம்மண்டபத்தின் மேற்புறச் சுவரில் எண்ணற்ற புவனங்களைக் குறிக்கும் அட்சரங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. இங்குள்ள தூண் ஒன்றில் இருதலைகளும் ஓருடலும் கொண்டு பின்னிய நிலையிலுள்ள பாம்பும்; சாமுத்திகா லட்சணத்தைக் காட்டும் பெண் முதலான சிற்பங்களும் உள்ளன. இங்குள்ள தூண் ஒன்றில் நவக்கிரகங்கள் கல்லில் அடித்து வைக்கப்பட்டுள்ளன. தனியாக இக்கோயிலில் நவக்கிரகங்கள் இல்லை. சந்நிதி மேற்புறத்தில் 27 நட்சத்திர வடிவங்களும் கல்லிற் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. சந்நிதியில் வெளிச்சுவரில் வண்ண ஓவியத்தில் ஸ்பரிச – உபதேச – திருவடி தீட்சை ஓவியங்கள் உள்ளன.
  2. அடுத்தது நிருத்த மண்டபம் – நடனசபை / நர்த்தன சபை. இதில் குறவன், குறத்தி சிலைகள் அற்புதமான கலையழகு. தலைக்கொண்டை முதல் ஒவ்வொரு உறுப்பையும், கை விரல் ரேகைகள் கூடத் தௌ¤வாகத் தெரியும் வண்ணம் செதுக்கியுள்ள கைவண்ணம் – வேடனின் நளினத் தோற்றம் – இவ்வாறே வலதுபுறம் காட்சித்தரும் வேடன் வேடுவச்சி சிற்பங்கள் – அற்புதமான கலையழகு கருவூலங்கள்.
  3. வாயிலைக் கடந்து உட்புகுந்தால் அடுத்து வருவது தேவசபை – சுந்தர பாண்டிய மண்டபம் (சுந்தர பாண்டிய மன்னனால் புதுப்பிக்கப்பட்டதாதலின் இப்பெயர் பெற்றது) இடப்பால் பிராகாரத்தில் மாணிக்கவாசகர் உற்சவ மூர்த்தி சந்நிதி. இப்பெருமானைத் தரிசித்து விட்டுத்தான் மூலவரைத் தரிசிக்க செல்ல வேண்டும் என்பது இக்கோயில் மரபு. சுவாமியைப் போலவே அம்பாளும் தெற்கு நோக்கிய சந்நிதி; சுவாமியைப் போலவே அம்பாளும் அருவம்தான். ஸ்ரீ யோகாம்பாள் சந்நிதியில் திருமேனி இல்லை. சததள பத்ம பீடத்தில் – 100 இதழ்கள் கொண்ட தாமரையாகிய பீடத்தில் – யோகாம்பாளின் திருவடிகள் மட்டுமே தங்கத்தாலான யந்திர வடிவமாக உள்ளன. முன்புறமுள்ள கல் ஜன்னல் வழியாகத்தான் தரிசிக்க வேண்டும். அடுத்த தரிசனமாக தல விசேடக் காட்சியான குருந்தமர உபதேசக் காட்சி; கல்லில் வடித்துள்ள குருந்தமரம் – கீழே இறைவன் குரு வடிவில் அமர்ந்திருக்க எதிரில் மாணிக்கவாசகர் பவ்வியமாக இருந்து உபதேசம் பெறும் காட்சி வடிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனித் திருமஞ்சன நாளிலும்மார்கழித் திருவாதிரையிலும் மாணிக்கவாசகருக்கு உபதேச ஐதீகம் நடக்கிறது. இங்குள்ள திருவாசகக் கோயிலில் திருவாசக ஓலைச்சுவடியே இருப்பது விசேடம்.
  4. அடுத்த சபை, சத்சபை – இங்குள்ள விசாலமான கல்மேடையில்தான் சுவாமிக்கு கைபடாத (புழுங்கல் அரிசி) அன்னம் நிவேதிக்கப்படுகிறது. (இதனால் இதற்கு அமுத மண்டபம் என்றும் பெயர்) இங்கு புழுங்கல் அரிசி சாதம் நிவேத்தியம் சிறப்பு.
  5. அடுத்தது, சித்சபை – பூஜை செய்வோர் நிற்குமிடம். ஐந்து (பஞ்ச) கலைகள் தீபங்களாக காட்சி நல்குமிடம்.
  6. பரமசுவாமியான ஆத்மநாதர் எழுந்தருளியுள்ள கருவறையே – குருவருள் கொலு வீற்றிருக்குமிடமே ஆநந்த சபை.

மாணிக்கவாசகர் வரலாறு :

மாணிக்கவாசகர் சைவ சமயக் குரவர்கள் நால்வருள் ஒருவர். சிவனடியார்கள் பலர் இருந்தாலும் சிவனுக்கு மிக நெருக்கமானவர்களுள் முக்கியமானவர்.இவர் பாண்டிவள நாட்டில் வைகை ஆற்றங்கரையிலுள்ள திருவாதவூர் என்னும் ஊரில் அமாத்தியர் மரபில் சம்புபாத சரிதருக்கும், சிவஞானவதிக்கும் மகனாகப் பிறந்தார். இவருக்கு பெற்றோர் இட்ட பெயர் வாதவூரர் என்பதாகும். இவர் 9ம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்தவர். பதினாறு ஆண்டுகள் நிரம்புமுன் இவர் கல்வி, கேள்வி, ஒழுக்கம், அறிவு, ஆற்றல் இவற்றில் சிறந்து விளங்கினார். இவர் வேத வித்தகர். நமசிவாய என்னும் ஐந்தெழுத்து மந்திரத்தை, எப்பொழுதும் கூறிக் கொண்டிருப்பார்.

இவரது அறிவாற்றலைக் கேள்விப்பட்ட மன்னன் அரிமர்த்தன பாண்டியன், இவரை வரவழைத்து அமைச்சர் பதவியை அளித்து தென்னவன் பிரமராயன் என்ற பட்டத்தையும் அளித்தான். உயர்ந்த பதவி, செல்வம் அனைத்தும் இருந்தும் இவை வாழ்வின் இறுதி நோக்கமல்ல என்பதை உணர்ந்து சைவ சித்தாந்தத்தை ஆராய்ந்து சிவ வழிபாட்டை பின்பற்றினார். ஒருசமயம், சோழநாட்டில் நல்ல குதிரைகள் வந்திருக்கின்றன என்று கேள்விப்பட்ட மன்னன் வாதவூராரை குதிரைகள் வாங்கி வரும்படி பணித்தான். அதற்குத் தேவையான பொன்னைக் களஞ்சியத்தில் இருந்து எடுத்துக் கொண்டு படைவீரர்களுடன் புறப்பட்டார். இதைத் தான் எதிர்பார்த்தேன் என்பது போல, சிவபெருமான் தன் திருவிளையாடலை நிகழ்த்த ஆரம்பித்து விட்டார். அவர் ஒரு குருவைப் போல வேடம் பூண்டு திருப்பெருந்துறை என்னும் தலத்தில் போய் ஒரு குருந்த மரத்தடியில் அமர்ந்து கொண்டார். திருப்பெருந்துறையை அடைந்து விட்ட வாதவூரார் அங்கேயே தங்கும் படி தன் படையினருக்கு உத்தரவிட்டார். இங்குள்ள ஆத்மநாதர் கோயிலுக்குள் சென்றார்.

இந்தக் கோயிலில் ஒரு விசேஷம் என்னவென்றால், இங்கு மூலஸ்தானத்தில் லிங்கம் கிடையாது. ஆண்டவன் உருவமின்றி இருக்கிறான் என்பது இங்கு தத்துவம். ஆவுடையார் மட்டும் இருக்கும். மேலே லிங்கம் இருக்காது. லிங்கம் இருக்க வேண்டிய இடத்தில், அடையாளம் தெரிவதற்காக ஒரு குவளையை வைத்திருப்பார்கள். அங்குள்ள புஷ்கரணியில் நீராடி, உடலெங்கும் வெண்ணீறு பூசி, சிவப்பழம் போல் காட்சியளித்த வாதவூரார், கோயிலுக்குள் சென்று உருவமற்ற இறைவனை, மனதுக்குள் உருவமாக்கி உருகி உருகி வணங்கினார்.

பின்னர் பிரகாரத்தை வலம் வந்தார். பிரகாரத்திலுள்ள குருந்தமரத்தடியில் தெட்சிணாமூர்த்தியாய் அமர்ந்திருந்த சடை தாங்கிய சிவத்தொண்டரைக் கண்டார். அவர் முன் விழுந்து வணங்கி பாமாலை பாடினார். அவர் தான் சிவம் என்று வாதவூராருக்கு உறுதியாகத் தெரிந்தது. அதற்கேற்றாற் போல், தன் திருவடியைத் தூக்கிய சிவன், தன் முன்னால் பணிந்து விழுந்து கிடந்த வாதவூராரின் சிரசில் வைத்துத தீட்சை வழங்கினார். அவரது திருவடி பட்டதோ இல்லையோ, வாதவூரார் மெய் சிலிர்த்து பாடல்கள் பாடத் தொடங்கினார். அவரது பாடல்களைக் கேட்டு இறைவன் உருகிப் போனார். அப்பா! நீ செந்தமிழால் என்னைத் தாலாட்டினாய். ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் முத்தென்பேன்… இல்லையில்லை… மாணிக்கமென்று தான் சொல்ல வேண்டும். நீ மாணிக்கவாசகனப்பா… மாணிக்கவாசகன், என்றார் பெருமான். அன்றுமுதல் வாதவூரார் மாணிக்கவாசகர் ஆகி விட்டார்.

மாணிக்கவாசகருக்கு மீண்டும் ஆசியளித்து விட்டு, சிவன் மறைந்துவிட்டார். சிவன் தனக்கு காட்சி தந்த அந்த ஊரிலேயே தங்கி சிவகைங்கர்யம்செய்ய மாணிக்கவாசகர் முடிவு செய்தார். படையினரை அழைத்தார். குதிரை வாங்குவதற்கான ஏற்பாடுகளை நான் செய்து விட்டேன். குதிரைகளுடன் நான் ஆடிமாதம் மதுரைக்கு வருவதாக மன்னரிடம் சொல்லுங்கள். நீங்கள் எல்லாரும் இப்போது ஊருக்கு கிளம்பலாம், என்றார். படையினரும், அமைச்சரின் கட்டளையை ஏற்று ஊருக்குப் புறப்பட்டனர். பின், தான் கொண்டு வந்த பணத்தைக் கொண்டு கோயிலைத் திருப்பணி செய்து கும்பாபிஷேகம் நடத்தினார். கையில் இருந்த செல்வமும் வேகமாகக் கரைந்தது. இதனிடையே ஆடி பிறந்துவிட்டது. குதிரை வாங்க வந்த ஞாபகமே மாணிக்கவாசகருக்கு மறந்து போனது. அவர் எப்போதும் சிவாயநம..சிவாயநம என உச்சரித்தபடியே இருந்தார்.

பாண்டியமன்னன், தன் அமைச்சரின் வரவை எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்தான். திருப்பெருந்துறையில் அவர் தங்கியிருக்கிறார் என்பதை ஏற்கனவே வந்த படைவீரர்கள் மூலம் தெரிந்திருந்த அவன், அவருக்கு ஒரு வீரன் மூலமாக ஓலை அனுப்பினான். ஓலையைப் படித்த பிறகு தான், அவருக்கு பழைய நினைவே திரும்பியது. நேராக ஆத்மநாதர் சன்னதிக்கு ஓடினார். ஐயனே! மன்னன் என்னை நம்பி, குதிரை வாங்க அனுப்பினான். நானோ, உன் திருப்பணிக்கென செல்வம் அனைத்தையும் செலவிட்டேன். இப்போது, குதிரைகளை அங்கு கொண்டு சென்றாக வேண்டுமே! நீ தான் வழிகாட்ட வேண்டும் என்று இறைஞ்சினார். அப்போது அசரீரி ஒலித்தது.

கவலைப்படாதே மாணிக்கவாசகா! விரைவில் குதிரைகளுடன் வருவதாக பதில் ஓலை அனுப்பு. மற்றதை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன், என்றது அக்குரல். இறைவனின் குரல் கேட்ட மாணிக்கவாசகர், அவர் சொன்னபடியே மதுரைக்கு குதிரைகளுடன் வருவதாகப் பதில் ஓலை அனுப்பினார். அரிமர்த்தன பாண்டியனும் ஓலையைப் படித்து மகிழ்ந்தான். மன்னன் குறிப்பிட்டிருந்த காலம் நெருங்கியது. குதிரைகள் எப்படி வரும் என்ற கவலையில் இருந்த மாணிக்கவாசகரின் கனவில், மாணிக்கவாசகா! நீ உடனே கிளம்பு. நான் குதிரைகளுடன் வருகிறேன், என்றார். இறைவனை வேண்டி மாணிக்கவாசகர் பாண்டியநாட்டுக்கு கிளம்பினார். அரண்மனைக்குச் சென்ற மாணிக்கவாசகரிடம், அமைச்சரே! குதிரைகள் எங்கே? எத்தனை குதிரை வாங்கினீர்கள்? என்று கேட்ட மன்னனிடம்,அரசே! தாங்கள் இதுவரை பார்த்திராத குதிரை வகைகள் வரிசையாக வந்து சேரும், என்று பதிலளித்தார் மாணிக்கவாசகர்.

நீண்டநாட்களாகியும் குதிரைகள் வராததால் மன்னனுக்கு சந்தேகம் ஏற்பட்டு, நம்மை ஏமாற்றிய இவனைச் சிறையில் அடைத்து சித்ரவதை செய்யுங்கள், என ஆணையிட்டான். காவலர்கள் அவர் முதுகில் பெரிய பாறாங்கற்களை ஏற்றி கொடுமைபடுத்தினர். அரசுப் பணத்தைக் கொள்ளையடித்ததாக ஒப்புக்கொள்ளாவிட்டால் மறுநாள் தண்டனை அதிகரிக்கும் என்று எச்சரித்து சென்றனர். இதற்குள் மன்னன் விதித்த கெடு காலமான ஆடி முடிந்து ஆவணி பிறந்துவிட்டது. அம்மாதத்தில் வரும் மூலம் நட்சத்திர நாளன்று சிவபெருமான் நந்தீஸ்வரரை அழைத்தார். நந்தி! என் பக்தன் மாணிக்கவாசகன், குதிரை வாங்கித்தராத குற்றத்திற்காக பாண்டியநாட்டு சிறையில் அவதிப்படுகிறான். நீயும், நம் பூதகணத்தவர்களும் காட்டிலுள்ள நரிகளை குதிரைகளாக்கி அங்கு கொண்டு செல்லுங்கள். நான் குதிரை வீரனாக உங்களுடன் வருவேன், என்றார். நந்தீஸ்வரரும் மகிழ்ச்சியுடன் அவ்வாறே செய்தார்.

ஆயிரக்கணக்கான குதிரைகள் மதுரை நகருக்குள் அணிவகுத்து வந்தது பற்றி மன்னனுக்கு தகவல் சென்றது. அந்த அழகான, விலைமதிக்க முடியாத குதிரைகளைக் கண்டு மன்னன் ஆச்சரியப்பட்டான். அன்று இரவே அந்த குதிரைகள் அனைத்தும் நரிகளாகி ஊளையிட்டன. தன்னை ஏமாற்றி விட்ட மாணிக்கவாசகரை சுடுமணலில் நிற்க வைத்தனர். தூரத்தில் தெரிந்த மீனாட்சியம்மன் கோபுரத்தைப் பார்த்து, இறைவா! இதென்ன சோதனை! குதிரைகளை நரிகளாக்கிய மர்மம் என்ன? இத்தகைய கொடுமைக்கு ஏன் என்னை ஆளாக்கினாய்? என்று கண்ணீர் விட்டார். சுடுமணல் நிறைந்து கிடந்த அந்த ஆற்றில் மழையே பெய்யாமல் திடீரென வெள்ளம் பெருகி வந்தது. காவலர்கள் அடித்து பிடித்துக் கொண்டு கரைக்கு ஓடினர். ஆனால், மாணிக்கவாசகரைக் கட்டியிருந்த கற்கள் உடைந்தன. அவர் எழுந்தார். அவர் நின்ற பகுதியில் மட்டும் வெள்ளம் அவரது பாதங்களை நனைத்துக்கொண்டு மூழ்கடிக்காமல் ஓடியது. சற்றுநேரத்தில் வெள்ளத்தின் அளவு மேலும் அதிகரித்து கரை உடைத்தது.

மாணிக்கவாசகர் இருந்த இடத்தை விட்டு அசையவில்லை. எம்பெருமானைப் புகழ்ந்து பாடியபடி குளிர்ந்த நீரில் நடப்பது நடக்கட்டுமென நின்றார். வைகை நதியின் வெள்ளப் பெருக்கு மதுரை நகரை அலைக்கழித்தது. வீட்டுக்கு ஒருவர் கரையை அடைக்கும் பணிக்கு வரவேண்டுமென முரசறைந்து அறிவிக்கப்பட்டது. மதுரையில் வந்தி என்னும் மூதாட்டி பிட்டு விற்று பிழைப்பவள். அவள் தினமும் முதல் பிட்டை சுந்தரேஸ்வரருக்கு நைவேத்யம் செய்வாள். அதை சிவனடியார் ஒருவருக்கு பிரசாதமாகக் கொடுத்து விடுவாள். வந்திக்கிழவிக்கும் கரையை அடைக்கும் பணியின் ஒரு பகுதி தரப்பட்டது. கூலிக்கு ஆள் தேடினாள். சுந்தரேஸ்வரப் பெருமான் தனக்கு தினமும் பிட்டிட்டதுடன் தர்மமும் செய்து வணங்கிய அந்த பெருமூதாட்டிக்கு உதவி செய்ய முடிவெடுத்து கூலி ஆள் போல பாட்டி முன் வந்து நின்றார்.

பாட்டி! உனக்கு பதிலாக நான் கரையை அடைக்கிறேன், பதிலுக்கு நீ எனக்கு பிட்டு மட்டும் கொடுத்தால் போதும் என்றார். பாட்டியும் ஒத்துக் கொண்டாள். பின் ஒழுங்காக பணி செய்யாமல், மண்ணை வெட்டுவது போலவும், பாரம் தாங்காமல் அதே இடத்தில் கூடையை கீழே தவற விட்டது போலவும் நடித்தார். அப்போது அரிமர்த்தனபாண்டியனே பணிகளைப் பார்வையிட அங்கு வந்ததைக் கண்ட சுந்தரேஸ்வரர், ஒரு மரத்தடிக்குச் சென்று, உறங்குவது போல பாசாங்கு செய்தார். யாரோ ஒருவன் வேலை செய்யாமல், தூங்குவதைக் கவனித்து விட்ட மன்னன், அங்கு வந்து அவரை பிரம்பால் அடித்தான். அந்த அடி உலக உயிர்கள் அனைத்தின் மீதும் விழுந்தது. உடனே அந்த கூலியாள் ஒரு கூடை மண்ணைக் கரையில் கொட்டியதும் வெள்ளம் வற்றிவிட்டது.

இதைக் கண்ட மன்னன் அதிசயித்தான். இந்த அதிசயம் நிகழக்காரணமாய் இருந்த மூதாட்டி வந்தியைக் காணச் சென்ற போது, வானில் இருந்து புஷ்பக விமானத்தில் வந்த சிவகணங்கள் தங்களை அழைத்து வரும்படி சிவபெருமானே உத்தரவிட்டார், தாங்கள் எங்களுடன் வாருங்கள், என்று அழைத்துச்சென்றனர். அவளும் மகிழ்வுடன் சிவலோகத்துக்குப் பயணமானாள். உடனே பாண்டியன், எனக்கெதற்கு இந்த அரசாங்கம்? இதனால், என்ன பலன் கண்டேன். என புலம்பினான். அப்போது அசரிரீ ஒலித்தது. அரிமர்த்தனா! திருவாதவூராரின் பொருட்டு இந்த லீலைகளைப் புரிந்தது நானே! என்றார். தனது தவறை உணர்ந்து அவரிடம் மன்னிப்பு கேட்ட மன்னன், மீண்டும் அமைச்சர் பொறுப்பேற்க வேண்டினான்.

மாணிக்கவாசகரோ அதை ஏற்காமல் அவனை ஆசிர்வதித்து விட்டு, தில்லையம்பலமாகிய சிதம்பரத்துக்குச் சென்று விட்டார். அங்கு வேதியர் போல அமர்ந்திருந்த சிவபெருமான், மாணிக்கவாசகர் பாடப்பாட ஓலைச்சுவடியில் எழுதத் தொடங்கினார். எழுதி முடித்த சிவபெருமான் அந்த ஓலைச்சுவடியின் மேல் மணிவாசகன் சொன்ன திருவாசகத்தை எழுதியது அழகிய திருச்சிற்றம்பலமுடையான் என்று கையொப்பமிட்டு சிதம்பரம் கனகசபையில் வைத்து விட்டு மறைந்து விட்டார்.

அப்போது தான் மாணிக்கவாசகருக்கு தான் கூறிய திருவாசகத்தை எழுதியது சிவபெருமான் என்பது தெரியவந்தது. பன்னிரு திருமுறைகளில் 8ம் திருமுறை மாணிக்கவாசகரால் பாடப்பட்ட திருவாசகமும், திருக்கோவையாரும் ஆகும்.ஞானநெறியைப் பின்பற்றிய இவர் 32 ஆண்டுகள் மட்டுமே வாழ்ந்து ஆனி மாதம் மகம் நட்சத்திரத்தில் சிவனடி சேர்ந்தார் மாணிக்கவாசகர்  ஆவுடையார் கோவிலில் ஆவுடையார் கோவில் மூன்றாம் பிரகாரத்தில் கிழக்கு முகமாய் மூலவராகவும், முதல் பிரகாரம் மற்றும் இரண்டாம் பிரகாரத்தில் வடக்கு முகமாய் உற்சவராகவும் மாணிக்கவாசகர் காட்சி தருகிறார்.

நந்தி மற்றும் சண்டேசுவரராக இவரே ஆட்சி செய்வதால், அவர்களுக்கு ஆலயத்தில் இடம் தரப்படவில்லை.  சுவாமி, அம்பாளுக்கு இணையாகப் பெருமை பெற்றவராக விளங்குவதால், அனைத்து ஆலய விழாக்களிலும் மாணிக்கவாசகப் பெருமானே முன்னிறுத்தப்படுகிறார். இத்தலத்தில் திருமால், பிரம்மா, இந்திரன் என எண்ணற்றோர் தீர்த்தம் உண்டாக்கி வழிபட்டுப் பேறு பெற்றுள்ளனர்.

அவை இன்று கிணறுகளாகவும், குளங்களாகவும் ஆலயத்தைச் சுற்றி அமைந்துள்ளன. இருந்தாலும், ஆலயத்திற்கு தென்மேற்கில் அமைந்துள்ள அக்னி தீர்த்தம் போற்றி பாதுகாக்கப்பட்டு வருகிறது. இது தவிர, சுவாமிக்கு அபிஷேக நீர் எடுக்கப் பயன்படும், கிணறு தீர்த்தம் ஆலயத்திற்குள் இருக்கிறது.

அபூர்வ சிற்பங்கள் :

ஆளுயர சிலைகள்  காண்பவர் மனதில் பக்தியைக் கூட்டும்.  கி.பி. 10-வது நூற்றாண்டின்போது இக்கோவில் கட்டப்பட்டது. இத்தலத்தில் காணவேண்டிய அபூர்வ சிற்பங்கள் :

  1. டுண்டி விநாயகர் சிற்ப உருவம்,
  2. உடும்பும் குரங்கும்,
  3. கற்சங்கிலிகள் – சங்கிலியின் நுனியில் பாம்பு ஒன்று பின்னிக்கொண்டு தலையினைக் காட்டுவது,
  4. இரண்டே தூண்களில் ஓராயிரம் கால்கள்.
  5. 1008 சிவாலயங்களில் உள்ள இறைவன் இறைவியர் திருவுருவங்கள்,
  6. பலநாட்டுக் குதிரைச் சிற்பங்கள்,
  7. 27 நட்சத்திர உருவச் சிற்பங்கள்,
  8. நடனக்கலை முத்திரை பேதங்கள்,
  9. சப்தஸ்வரக் கற்தூண்கள்,
  10. கூடல்வாய் நிழல் விழும் பகுதி பசுமாட்டின் கழுத்து போன்று காணப்படுதல்.

ஏழுநிலை ராஜகோபுரத்தின் எதிரே அமைந்துள்ளது, ஆயிரம்கால் மண்டபம். இதில் நரசிம்மர், காளி, ஊர்த்துவத்தாண்டவர், பிட்சாடனர், வில்லேந்திய முருகன், ரிஷபாந்தகர், சங்கரநாராயணன், அகோர வீரத்திரர், அக்னி வீரபத்திரர் முதலிய சிற்பங்களும், வெவ்வேறு தேசத்து குதிரைகளும், அதன் மீதான விதவிதமான அணிகலன்களும், இசைத்தூண்களும் கலைநயத்தை வடித்தெடுத்துள்ளன.

கால் விரல்களின் நகங்கள், கால் தசைகள், கால் எலும்புகள் தெரியும் விதமான சிற்பங்கள் நம்மை வியப்பூட்டுகின்றன. எழில்மிக்க ஏழுநிலை ராஜகோபுரம் விண்ணை முட்டி நிற்க, கோபுரத்தின் இடையில் முருகப்பெருமான் எழுந்தருளியுள்ளார்.

மூன்றாம் பிரகாரத்தில், வெயிலுவந்த விநாயகர், அக்னி தீர்த்தம், தியாகராஜர் மண்டபம், குருந்த மரம் அமைந்துள்ளன. இதில் வேலைப்பாடுடன் கூடிய கொடுங்கைகள் மரவேலைப்பாட்டின் கலையில், கல்லில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. தொங்கும் கல்லிலான சங்கிலித் தொடர்கள், ஊஞ்சல் மண்டபம் போன்றவை கண்ணுக்கு விருந்தாகின்றன.

இரண்டாம் பிரகாரத்தில் தில்லை மண்டபம் உள்ளது. இது நடனசபை என அழைக்கப்படுகிறது. இம்மண்டபத் தூண்களில், பதஞ்சலி, வியாக்ரபாதர் புடைப்புச் சிற்பங்கள் உள்ளன. குறவன், குறத்தி சிற்பங்களின் ஆடை அணிகலன்கள் நமக்கு வியப்பூட்டுகின்றன.

முதல் பிரகாரத்தில் ஆத்மநாதர், யோகாம்பிகை, குருந்தமூல மண்டபம், மாணிக்கவாசகர் உற்சவர் சன்னிதி அமைந்துள்ளன. தூண்கள் முழுவதும் இறை வடிவங்கள், ஆதீனப் பெருமக்களின் சிலா வடிவங்கள், அழகுற அமைக்கப்பட்டுள்ளன. நரிகளைப் பரிகளாக்கி, குதிரை ஓட்டியாக வரும் சிவபெருமானின் சிலை, வெகு அழகாக வடிவமைக்கப்பட்டு உள்ளது. எதிரே அமைச்சராக, அடியாராகக் காட்சி தரும் மாணிக்கவாசகர் வடிவம், மன்னன் வரகுண பாண்டியன் உருவம் போன்றவை கலைநயத்தைக் காட்டுகின்றது.

27 நட்சத்திரங்களின் வடிவம் புடைப்புச் சிற்பமாக, சிவானந்த மாணிக்கவாசகர் சன்னிதி வாசலின் மேல்புறத்தில் அமைந்துள்ளது.

பெரு திருவிழாக்கள்

ஆனித் திருமஞ்சனம், மார்கழி திருவாதிரை என இரண்டு பெருவிழாக்கள், தலா பத்து நாட்கள் விமரிசையாகக் கொண்டாடப்படுகின்றன.

மாணிக்கவாசகரையே சிவபெரு மானாகப் போற்றி, சிவபெருமானுக்குரிய ஆடை அலங்காரங் களைச் செய்து வீதியுலா நடத்துகின்றனர்.

தேர்த்திருவிழா உள்ளிட்ட அனைத்து விழாக்களுக்குமான வழிபாட்டு உரிமையை மாணிக்கவாசகரே பெறுவது, இவ்வாலயத்தின் தனிச் சிறப்பாகும்.

தேரின் சிறப்பு

இங்குள்ள தேர் தமிழகத்திலுள்ள பெரிய தேர்கள் சிலவற்றில் ஒன்றாகும்.

திருநெல்வேலி  திருவாரூர் ஆவுடையார்கோயில் ஆகிய ஊர்களில் உள்ள தேர்கள்தான் தமிழகத்தில் உள்ள கோயில்களின் தேர்களில் மிகவும் பெரிய தேராகும்.  இந்த தேர்ச் சக்கரத்தின் குறுக்களவு மட்டும் 90 அங்குலம் ஆகும். சக்கரத்தின் அகலம் 36 அங்குலமாகும். 50 முதல் 500 பேர் வரை கூடினால் எந்தத் தேரையும் இழுத்து விடலாம். ஆனால் இந்த ஆவுடையார்கோயில் தேரை இழுக்க சுமார் 5000 பேர் கூடினால்தான் இழுக்க முடியுமாம். இதிலும் அதன் அடங்காத் தன்மை வெளிப்படுகிறது. கல்லோ – மரமோ – காண்போர் வியப்பர்

இந்த ஆவுடையார்கோயிலுக்குள் என்னென்ன அதியற்புத வினைத்திறன் கொண்ட கற்சிலைகள் இருக்கின்றனவோ அவை அனைத்துமே மரத்திலும் செய்து இந்தத் தேரில் எட்டுத் திசையும் பொருத்தி இருப்பதைக் கண்ணுறும்போது இந்தச் சிலைகள் கல்லோ மரமோ என வியக்கத் தோன்றும்.


இந்தத் தேரை இழுப்பதற்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட வடக்கயிற்றை நமது இரு கைகளாலும் இணைத்துப் பிடித்தால்கூட ஒரு கையின் விரல் இன்னொரு கையின் விரலைத் தொடாது. இரு கைகளால் பிடிக்கும் போது வடக்கயிறு நமது கைக்குள் அடங்காது. இதிலும் அதன் அடங்காத்தன்மை பளிச்செனத் தெரியும். இறைவனே அந்தணராய் ஒரு முறை இறைவனே  அந்தணராய் கிழவேடங்கொண்டு பெருந்துறையில் வாழந்து வரும் முந்நூறு அந்தணர் வீட்டுக் குழந்தைகட்கும் வேதசாத்திரங்களைக் கற்றுத்தர முன்வந்தார். அந்தணர்களும் அதுகேட்டு மகிழ்ந்து விநாயகரைப் பிரதிஷ்டை செய்து பாடசாலையொன்றை ஏற்படுத்தித் தந்தனர். அந்தணர்களின் வீடுகளில் நாடொறும் புழுங்கலரிசி பாகற்காய் முளைக்கீரை சமைத்து அப்பெரியவருக்கு உணவாகத் தந்து வந்தனர். அவரும் அவ்வுணவை உண்டு பிள்ளைகளுக்கு வேதங்களைக் கற்பித்து வந்தார். ஞானயோக சாஸ்திரங்கள், வியாகரணம், தர்க்கம் முதலியவை அனைத்தையும் முறையாகக் கற்பித்தார். குழந்தைகளோடு குழந்தையாய்க் கலந்து ஓடியாடியும், கண்ணைப் பொத்தி விளையாடியும் மகிழ்வித்தார். இவருடைய வரவால் குழந்தைகள் பெரிதும் மகிழ்ந்து வேதங்களைப் பயின்று வந்தனர்.

ஒருநாள் குழந்தைகளோடு விளையாடிய கிழவர் தீடீரென மறைந்தார். குழந்தைகள் அவரைக் காணாது வருந்தினர் – தத்தமது பெற்றோர்களிடம் முறையிட்டனர். அவர்களும் மனம் வருந்தி எல்லாவிடங்களிலும் தேடினர்; பயனில்லை. அன்றிரவு குழந்தைகள் அனைவருடைய கனவிலும் ஒரே சமயத்தில் இறைவன் தோன்றி, “கிழவராக வந்து உங்களுக்கு வேதசாத்திரங்களைக் கற்பித்தது நானே. உங்கள் பெற்றோரிடம் சொல்லி இதுவரையில் நான் சுடச்சுட விரும்பியுண்டு வந்த புழுங்கல் அரிசி, முளைக்கீரை, பாகற்காய் ஆகிய இவற்றையே எனக்குச் சமைத்துச் சூட்டோடு நிவேதித்து வரச்செய்யுங்கள்” என்றருளிமறைந்தார்.  குழந்தைகள் விழித்து, மகிழ்ந்து, தத்தம் பெற்றோர்களிடம் செய்தியைச் சொல்ல; வந்தவர் இறைவனே என்று மகிழ்ந்து வணங்கினர்.  அன்று முதல் சுவாமிக்கு கீழேசொல்வதுபோல் நிவேதனம் செய்யப்பட்டு வருகின்றது. இறைவன் குழந்தைகட்கு வேதசாத்திரங்களை ஓதுவித்த இடமாகிய குருந்தவனத்தில்  ஸ்ரீ வித்யாகணபதி எழுந்தருளியுள்ளார்.


பாண்டிய மன்னனின் ஆட்சிக் காலத்தில் துண்டகன் என்னும் அமைச்சன் இருந்தான். அவன் பேராசை கொண்டவன். சிவபுரம் என்னும் இக்கிராமத்தின் வளத்தைக் கேள்வியுற்று அக்கிராமத்தைத் தான் அடைய எண்ணினான். அக்கிராமம் தனக்குச் சொந்தமானது என்னும் அந்தணர்கள் தன்னிடமிருந்து பறித்துக் கொண்டதாகவும் மன்னனிடம் சொல்லிவிட்டுச் சிவபுரம் வந்து அதிகார பலத்தால் அந்தணர்களை விரட்டியடித்தான். எல்லைக்கற்களை யெல்லாம் எடுத்தெறிந்தான். மறையவர்கள் செய்வதறியாமல், அவனை எதிர்க்கமாட்டாமல் சொத்துக்களை இழந்து அலைந்தனர். ஆத்மநாதரே கதி என்று அழுது வேண்டினர். அவர்களுக்கருள விரும்பிய ஆத்மநாதர் வயது முதிர்ந்தவராக வேடங்கொண்டு அந்தணர்களிடம் சென்று, “என் பெயர் பரமசுவாமி, தில்லையிலிருந்து வருகின்றேன். உங்கள் கிராமத்தைப் பற்றிய விவரமனைத்தும் எனக்குத் தெரியும். உங்கள் நிலையை அறிந்துதான் நான் வந்துள்ளேன். என்னிடமுள்ள பட்டயத்தைக் காட்டி உங்களுடைய பூமியை மீட்டுத் தருகின்றேன். அப்படி மீட்டுத் தந்தால் நீங்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து 300ல் 1 பங்கை எனக்குத் தரவேண்டும்” என்றார்.  அதுகேட்ட அந்தணர்கள், துண்டகனின் கொடுமையைக் கூறி அவரைத் தடுத்தனர். வந்த பெரியவர் அவர்களைத் தைரியப்படுத்தி அழைத்துக் கொண்டு மதுரை வந்தார். வீதியில் உரக்கக் கூவினார். மன்னனுக்குச் செய்தி தெரிந்தது. அவரை அழைத்து அமர்த்தி விவரம் கேட்டான்.  சிவபுர மகிமையையும், அரசனுடைய குலப்பெருமையையும் எடுத்துரைத்துத் தன் வசமிருந்த பட்டயத்தைக் காட்டினார். சினந்த மன்னன் அமைச்சனை அழைத்து விசாரிக்க, அவனும் தன்னிடமிருந்த பட்டயத்தைக் காட்டினான்.  இருபட்டயங்களையும் பார்த்த மன்னன் செய்வதறியாது திகைத்து, இருவரையும் அந்தப் பூமிக்குரிய அடையாளங்களைச் சொல்லுமாறு கேட்டான். அமைச்சனோ தன் பூமியில் எவ்வளவு வெட்டினாலும் தண்ணீர் வாராது என்று சொன்னான். பெரியவரோ தன் பூமியில் வெட்டினால் நீர் வரும் என்றார். பாண்டியன் இருவரையும் அழைத்துக்கொண்டு சிவபுரம் வந்தான். கோயிலின் ஈசான திசையில் உயர்ந்த மேட்டில் நீரை வரவழைக்குமாறு கூறினான். பெரியவர் அதற்குடன்பட்டு, அனைத்துத் தீர்த்தங்களையும் அவ்விடத்தில் வருமாறு சங்கற்பித்து, பூமியை வெட்டிக் கீழ்நீரை மேலே வரச்செய்து வெளிப்படுத்தினார், அத்துடன் பூமியின் நான்கு எல்லைகளையும் அடையாளம் காட்டினார். பாண்டியன் துண்டகனைத் தண்டித்ததுடன் அமைச்சர் பதவியிலிருந்தும் நீக்கிவிட்டு மதுரை திரும்பினான்.


அந்தணர்கள் தங்கட்குப் பூமியை மீண்டுத் தந்த பெரியவர் ஆத்மநாத சுவாமியே என்று துதித்து, அவரை பிரம்ம ரதத்தில் ஏற்றி, உபசரித்து, ஊர்வலமாக அழைத்து வந்து, வாக்களித்தபடியே அவருக்கும் ஒரு பங்கை அளித்து, தங்களோடு அவரையும் சேர்த்துக் கொண்டனர். அவரும் (இறைவனும்) அவர்களோடு சேர்ந்து முந்நூற் றொருவராக ஆனார்.


வெள்ளாறு (சுவேதநதி) பாய்கின்ற வயற்பரப்புகள் நிறைந்த பகுதி.

“தெள்ளுநீர் வெள்ளாறுபாய்; திருமிழலை நாட்டுப் பெருந்துறை” என்பது சிவலோக நாயகி பொன்னூசலில் வருந்தொடர்.

திருவாசகத்திலுள்ள 51 பகுதிகளுன் 20 பகுதிகள் (சிவபுராணம், திருச்சதகம், திருப்பள்ளியெழுச்சி, செத்திலாப்பத்து, அடைக்கலப்பத்து, ஆசைப்பத்து, அதிசயப்பத்து, புணர்ச்சிப்பத்து, வாழாப்பத்து, அருட்பத்து, பிரார்த்தனைப்பத்து, குழைத்தபத்து, உயிருண்ணிப்பத்து, பாண்டிப்பதிகம், திருவேசறவு, அற்புதப்பத்து, சென்னிப்பத்து, திருவார்த்தை, திருவெண்பா, பண்டாயநான்மறை) இத்தலத்தில் பாடப்பெற்றவை. தவிர, சிவாலயங்களில் இறைவன்; சிவலிங்கபாண வடிவில் அருவுருவாகக் காட்சிதர, இக்கோயிலில் மட்டும் குருந்தம் மேவிய குருபரனான ஆத்மநாதர் அருவமாக இருந்து சித்தத்தைச் சிவமாக்கும் சித்தினைச் செய்தருளுகின்றார். திருப்பரங்குன்றத் திருப்புகழில் “அருக்கு மங்கையர்” என்று தொடங்கும் பாடலில் “வழியடியர் திருக்குருந்தடி அருள்பெற அருளிய குருநாதர்” என்று ஆத்மநாதசுவாமி போற்றப்படுகிறார். கொடுங்கைகளின் அழகுக்குப் பெயர் பெற்ற கோயில்.

பண்டைநாளில் ஸ்பதிகள் கோயில் கட்டுவதற்கு உடன்படிக்கை எழுதுங்கால் ஆவுடையார்கோயில் கொடுங்கைகளைப்போலத் தங்களால் அமைக்க முடியாது என்பதைக் குறிக்கும் வகையில் “ஆவுடையார்கோயில் கொடுங்கைகள் நீங்கலாக” என்று எழுதும் வழக்கம் இருந்ததாம். முன் மண்டபத்தின் மேற்புறக் கொடுங்கையின் மேலே ஒரு குரங்கும் (கீழ் நோக்கியவாறு), ஒரு உடும்பும் (மேல் நோக்கியவாறு) செதுக்கப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம். இது அலைபாயும் குரங்கு மனத்தை அடக்கி, ஆத்மநாதரின் திருவடியில் உடும்புப் பிடிபோல நிறுத்தி – அவருடைய திருவடிகளைச் சிக்கென பிடித்து, உய்வுபெற வேண்டுமென்னும் எண்ணத்துடன் உள்ளே செல்க என்று உணர்த்துவதாக உள்ளது. அடுத்துள்ளது பெரிய மண்டபம் – இது ரகுநாத பூபால மண்டபமாகும். அற்புதமான வேலைபாடுடைய பெரிய மூர்த்தங்களைக் கொண்டது. இம்மண்டபம் பாலவனம் ஜமீன்தாரர்களின் முன்னோர்களான வேதவனப் பண்டாரம், ஆறுமுகப் பண்டாரம் ஆகியோர்களால் 330 ஆண்டுகளுக்குமுன் கட்டப்பட்டதாம்.

ரகுநாத பூபால மண்டபத்தின் இடதுபுறத்தின் சிவானந்த மாணிக்கவாசகர் சந்நிதி உள்ளது. வலமாக வரும்போது சுவரில் காணப்படும் வண்ண ஓவியங்கள் மிகப் பழமையானவை; அழிந்த நிலையில் உள்ளன. வண்ண ஓவியங்களில் ஒன்று ‘அண்டரண்ட பட்சி’யின் வண்ண ஓவியம். இப்பறவை இரண்டு யானைகளை ஒருசேரத் தூக்குமளவுக்கு வலிமையுடைய பறவையாகத் திகழ்ந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. அடுத்துள்ளது ராஜகோபுரம் – முன்பு ஐந்து நிலைகளாக இருந்ததை மாற்றி ஏழுநிலைகளாக்கித் திருப்பணி செய்யப்பட்டுள்ளது. நெடிதுயர்ந்த ராஜகோபுரம்; தொலைவில் வரும்போதே வா என்று அழைக்கும் வான்கருணை சான்றான ஆத்மநாத ஸ்வரூபத்தின்ஸ்தூல அடையாளம். ராஜகோபுர வாயிலின் இடப்பக்கதில் – சுவரில் – வள்ளல் பச்சையப்பர் இக்கோயிலுக்கு வைத்துள்ள தர்மத்தைப் பற்றிய சாசனக் கல்வெட்டு, பதிக்கப்பட்டுள்ளது.

அதில் உள்ள விவரம் வருமாறு:-

ஆவுடையார்கோயிலில் காஞ்சிபுரம் பச்சையப்ப முதலியாருடைய தர்மம் சகலருக்கும் பிரசித்தியாகத் தெரியும் பொருட்டு நிரந்தரமான ஞாபகத்தின் பொருட்டுச் செய்ய விளம்பரமாவது

இறந்துபோன புண்ணிய புருஷராகிய மேற்படி பச்சையப்ப முதலியார் அவர்களால் வைக்கப்பட்டிருக்கும் லட்சம் வராகனுக்கு வரப்பட்ட வட்டிப் பணத்தினின்னும் ஆவுடையார்கோயிலில் சாயரக்ஷை கட்டளைத் தர்மமானது. கனம் பொருந்திய சுப்ரீம் கோர்ட் கவர்ன்மெண்டு அதிகாரிகளால் தர்ம விசாரணைக் கர்த்தர்களாக நியமிக்கப்பட்டுச் சென்னப்பட்டினத்திலிருக்கும் இந்து சபையாரவர்களுடைய உத்திரவின்படி சாலிவாகன சகாப்தம் 1764-ஆம் வருஷத்து சரியான சுபகிருது முதல் வருஷம் கறாளஉய 120 வராகன் செலவுள்ளதாக நடந்து வருகின்றது. மேற்படி மூலதனம் சுப்ரீம் கோர்ட்டு அதிகாரிகளுடைய உத்திரவின்படி சென்னப் பட்டணத்திலிருக்கும் ஜெனரல் திரேசரி (General Treasury) என்னும் கவர்மெண்டாருடைய பொக்கிஷத்தில் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றது. மேற்படி தர்மம் கிரமமாக நடவாவிட்டால் தர்மத்தில் சிரத்தையுள்ளவர் மேற்படி சபையாரவர்களுக்குத் தெரியப்படுத்த வேண்டியது.

முத்து விநாயகர் மண்டபத்தின் மேற்கூரையில் தொங்கும் கற்சங்கிலிகள் கண்களைக் கவர்கின்றன. கொடுங்கைகளின் அற்புதத்தை இம்மண்டபத்திலும் காணலாம். எவ்வளவு கனமான கருங்கல்லை எந்த அளவுக்கு மெல்லியதாக இழைத்து, எத்தனை எத்தனை மடிப்புக்காளக் கொண்டு வந்துள்ளார்கள் என்பதைக் கண்டு வியப்படைவதற்காக இடப்பக்கத்தின் கோடியில் இரண்டு மூன்றிடங்களில் துளையிட்டு காட்டியுள்ளார்கள்.


மூலவருக்கு மகுடாகமம் உத்தரபாகத்தின்படி பூஜைகள் நடைபெறுகின்றன. நாள்தோறும் ஆறுகால பூஜைகள். ஆத்மநாதருக்கு ஆறு காலங்களிலும் புழுங்கலரிசி நிவேதனம், ஒரு தவலையில் வடித்து, கைபடாமல் அப்பாத்திரத்தோடு கொண்டுவந்து அமுத மண்டபத்தில் உள்ள கருங்கல் மேடையில் (சுவாமிக்கு எதிரில்) அப்படியே கொட்டி, ஆவியோடு சுவாமிக்கு நிவேதிப்பதை நாமும் பார்த்து ரசிக்கலாம். அர்த்த சாமத்தில் தினமும் சுவாமிக்கு புளியோதரை, எள் சாதம், பால் சாதம், உளுந்து சாதம், பாகற்காய், முளைக்கீரை நிவேதனம் நிவேதிக்கப்படுகின்றன.

திருவிழாக் காலங்களில் வழக்கமான மேற்படி நிவேதனங்களுடன் தேன்குழல், வடை, புட்டு, சீயம், அதிரசம், தோசை முதலியவை சிறப்பு நிவேதனமாகும். இந்த நிவேதன அமைப்பு ஆனி மகத்திலும் மார்கழித் திருவாதிரையிலும் நடைபெறும் உற்சவகாலங்களில் மாணிக்வாசகருக்கும் உண்டு. ஆத்மநாதசுவாமிக்கு வருடமுழுவதும் உள்ள நைவேத்தியம் மாணிக்கவாசகருக்கும் இந்த இருவிழாக் காலங்களில் (10 + 10 = 20 நாள்களில்) படைக்கப்படுகிறது.

இக்கோவிலுக்கு உரிய இசைக்கருவி தவள சங்கமாகும். பூசைகளின்போது சங்குமுழங்குவர்; புல்லாங்குழல், முகவீணை முதலியனவும் இசைக்கப்படுகின்றன; திருச்சின்னம் ஊதப்படுகிறது. மாலையில் கொலுமேளம் வாசிக்கப்படும்; அர்த்தஜாம பூசையில், ஊஞ்சல் லாலி, கப்பல், கதவுதிறக்கும்பாடல், தாலாட்டு எச்சரிக்கை முதலியன வாசிக்கப்படுகின்றன. விழாக்காலங்களில் உவச்சர்கள் லவண்டை அடிக்கின்றனர்; கொம்பு, வளைகொம்பு, எக்காளம், கௌரிகாளம் முதலியவற்றை ஊதும் வழக்கமும் இருந்துள்ளது.

யோகாம்பிகை சந்நிதியில், பதினெட்டு தாள வாத்தியக் கருவிகளில் ஒன்றான “சல்லரி” என்ற இசைக்கருவி (கெத்து வாத்தியம்) தினமும் சாயரட்சை முடிந்ததும் வாசிக்கப்பட்டு வந்துள்ளது. கோயில் கல்வெட்டுக்களில் இத்தலம், மிழலைக்கூற்றத்து நடுவிற்கூற்றம் பிரமதேசம் தனியூர்திருப்பெருந்துறையான பவுத்திர மாணிக்கச் சதுர்வேத மங்கலம்” என்றுக் குறிக்கப்பட்டுள்ளது. இக்கோயிலிலுள்ள மண்டபங்களில் கல்வெட்டுக்கள் நிரம்ப உள்ளன. இக்கல்வெட்டுக்கள் மூலம் கோயிலுக்கும் சுவாமிக்கும் விடப்பட்ட நிவந்தங்கள் குத்தகைதாரர்களின் பத்திரங்கள், கும்பாபிஷேகம் நடைபெற்ற விபரங்கள், நிர்வாகச் செய்திகள் முதலியவை தெரிய வருகின்றன.


திருச்சியில் இருந்து 100 கி.மீ. தூரத்தில், புதுக்கோட்டையிலிருந்து 48 கி.மீ., அராந்தங்கிக்கு 14 கி.மீ., தஞ்சாவூரிலிருந்து 102 கி.மீ., தூரத்தில் உள்ளது.

கோயில் நேரம்

காலை 6 மணி முதல் 12 மணி வரை, மாலை 4 மணி முதல் இரவு 9 மணி வரை

கோயில் தொலைபேசி எண்

04371 233301

கோயில் முகவரி:

ஸ்ரீ அத்மநாத சுவாமி கோயில்



புதுக்கோட்டை மாவட்டம்

Avudayarkoil – Sri Athmanatha Swami Temple

Name of the Temple

Sri Athmanatha Swami Temple

Period of origin

Before 2000 years

Name of deity

Moolavar: Athmanadhar

Ambal: Sivalokanayaki Amman

Sthala Theertham: Brahama narayana teertham

Sthala Virksham: Kurundha tree



Saint Manickavasagar, then heading the cabinet of Pandya king, came to this place Tiruperundurai, now Avudayarkoil to buy horses.  He heard sounds of Shivagama Mantras there and saw a Guru sitting there.  The prime minister fell at the feet of the Lord and begged Him to teach him wisdom.  While learning, Manickavasagar plunged into deep meditation.  When he opened his eyes, he found his teacher absent in the place and understood that his Guru was none other than Lord Shiva Himself.  He spent all the money he carried for buying horses in building a temple for his Guru-Shiva and dedicated himself in the service of Lord.

As the saint failed to carry out the order of the king, he ordered the saint to be arrested and jailed.  Lord Shiva converted the foxes in the forests into horses, brought them to the king as instructed by Manickavasagar.  After delivering the horses, Lord went away.  However, at midnight, the horses became foxes and started howling.  Angry king, made Manickavasagar stand on the sands of Vaigai River in Madurai under scorching Sun.  To teach a lesson to the Pandya who acted against His devotee, Lord made Vaigai flow in spate.  King ordered to strengthen the banks to avoid a breach.  Lord also came to Madurai as a coolie for the repair work.  The king struck him with a cane for not doing the work properly.  The blow only fell on the king and every one in Madurai leaving its scar on them.  The King came to know that all that happened was Lord Shiva’s design, fell at the feet of Manickavasagar and begged his pardon.  Avudayarkoil was the ground for this Tiruvilayadal Purana story (an epic by Paranjothi Munivar speaking of the great plays enacted by Lord Shiva for His devotees).

In times past, a Pandya king brought 300 priests from Benares to attend the temple services here and to honour them he wanted to present gold brocade shawls to them. While distributing, he found one in excess and he searched for that priest in the crowd. An aged priest came forward and claimed that robe. On the next day, the king was astonished to find that garment, wrapped round the deity. Atmanadha was the priest who claimed that excess robe.

The king had given the priests lands of sustenance. But in later days a Kurumba chief Lundakshan seized those lands by might. The then reigning king wanted some proof to show that the land belonged to the priests. At that distance of time, no papers were available. Lundakshan merrily remarked that the proof that the land was his say in his intimate knowledge of the land, “Even if you dig to the length of a palm tree, you won’t get a drop of water” he said. Just then an aged priest came forward and struck the earth with a crow bar. In the first stroke itself water gushed out. The king restored the land to the priests. It is needless to say that the aged priest was none else but Atmanadha.

In Avadayar Koil, the God is bereft of any form. After passing through several thresholds devotees stand before sanctum and peep in hoping to have a glimpse of the Lingam, as is the case in all other temples. But it is empty! Only a peeta is formed and devotees are asked to pay obeisance to it. The bottom most peeta is the Sakti peeta and it represents the fusion of Shivam and Skati for realization of the Supreme truth. Since no Lingam or idol is consecrated here, the Lord is known by the name of Atmanadha- Lord of the Soul.

There are three deepas (lamps) lit in the sanctum sanctorum behind the presiding deity in white, red and green as the three eyes of Lord Shiva representing Sun (white), Agni (red) and Moon (green).  As Lord is formless, these three lamps are lit.
A Shiva form in the temple is known as Kudhirai Swami – Horse God.  For Saint Manickavasagar, Lord Shiva brought horses and delivered them to King Arimardhana Pandian.  He also rode on a horse along with other horses.  Hence he is praised as Kuthirai  Swami– Horse Swami wearing horseman dress with a whip in hand.  He is in the Panchakshara Mandap.  There are foxes too under the horses praised as Ashwa Nathar.
Every entrance in the temple has Deepas (lamps) in specific numbers.  The Thiruvasi (a metal frame in upside U shape around Lord Shiva has 27 lamps representing 27 stars, the two nearby the Jeevatma-Paramatma philosophy, 5 representing the five arts, 36 representing many philosophies, 51 letters. 11 mantras and 224 world divisions.  Those facing planetary problems offer ghee for lighting the deepas around the Thiruvasi. Boiled rice nivedhana:  Lord Shiva as Guru accepted the food offered by His disciples.  They brought boiled rice, palak and bitter gourd curry – all simple. Thus boiled rice nivedhana began.  It is offered fresh directly from the oven and taken to Lord and placed on the stone called Padaikkal with steam compressed in the rice.  The doors are closed and opened a little later.  As Lord is Formless, the steam in the rice also without a form disappears.  During the third puja at 11.00 a.m. variety of nivedhanas as Thanekuzhal Adhirasam, Vada, puddings, Dosa and porridge are offered.  On Pongal day nivedhana is offered on plantain leaf with 16 vegetable preparations, Sweet Pongal and Ven Pongal and sugarcane.
Mother Ambika performed penance here to make amends for disobeying the advice of Lord not to attend the Daksha Yagna.  She was formless then.  Pujas are offered only to the feet of Ambika as the shrine is always kept closed.  To facilitate darshan of the feet, it is arranged through a mirror.  Devotees can have only Pada-feet darshan.  The abishek theertha and kumkum is offered as Prasad.  Devotees use to tie cradles and bangles here seeking child boon. Contrary to traditional absence of pujas in temples during eclipse time, it is otherwise in Avudayarkoil temple conducting the six time puja as usual even during such occurrence.  The philosophy is that eclipses cannot stop the pujas for Shiva having no beginning nor an end – no Aadhi- no Andham.
Representing the rule that disciple should not sit before Guru but only stand, Manickavasagar, Chokka Vinayaka, Muruga and Veerabadra are standing before their Guru-Lord Athmanathar.

There is no shrine for Navagrahas in the temple but they are in pillars. While Rahu and Ketu (serpent planets) are in the first pillar, Shukara –Venus, Sani Bhagwan-Saturn, Jupiter-Guru and Sevvai-Mars are in the second pillar.  Sun with His consorts Pradyusha and Usha and Mercury (Budha) are in the third.  Moon is at the fourth pillar.  In the next two pillars nearby are Lord Kalatheeswar and Mother Gangadevi.  There are four Vinayakas in the four corners in the second prakara one of them with Mother Annapoorani facing north.  People pray here for prosperity.  In one corner, Lord Vinayaka appears in dancing posture with two others dancing with Him facing south.  Sachidanandam-peak of bliss has three stages.  The structure of the temple has these three aspects.  Mahamandap represents Sath, Arthmandapa the Chith and the sanctum sanctorum the Anandha.  While Shiva temples are generally facing east, Avudayarkoil temple is facing south.  As Lord Shiva plays the Guru part teaching Saint Manickavasagar as Lord Dakshinamurthy, the temple is facing south, it is explained.  The other Shiva temple facing south is Lord Kadambavana Nathar temple in Karur.
Saint Manickavasagar is occupying the Somaskanda status in the temple – in between the shrines of Lord and Mother.  Festivals are celebrated to Him only as the one dedicated to a distinguished devotee – Bhaktha Utsav.  It is also believed that that treating Lord and Shiva and Saint Manickavasagar as different ones is an unforgiveable sin.  Two Kuruntha trees – sacred trees of the temple – are in the northwest corner of the Thiagaraja Mandap near the outer compound wall.  Facilities are provided to circumambulate them.  The temple kitchen is at the other corner.  A devotee visiting the temple cannot afford miss the rare sculptures of the temple.

1.    Dundi Vinayaka idol
2.    2. Stone chain with a snake spinning around
3.    Udumbu-a lizard-like creature and the monkey
4.    One thousand pillars carved in just two pillars
5.    Sculptures Lords and Mothers in 1008 temple
6.    Horses of various countries
7.    27 sculptures representing 27 stars
8.    Various signs of dance art – Nattiya Kalai Mudras
9.    Pillars expressing seven musical sounds
10.    The shade of Koodalvai appearing as the neck of a cow.

There are no Nandhi or Bali peeta in the temple as both Lord and Mother are formless.  This is the place where Lord Shiva, for His devotee Manickavasagar, converted the foxes in the forest as horses and delivered to Pandya king.  Pradosha Pujas are not observed in this temple.  Celebrated Tiruvasagam authored by Saint Manickavasagar was born in this sacred temple, celebrated as the 8th Tirumurai of Saivite scriptures.  The palm leaves and the writing pin used by Manickavasagar are still safe in the temple.  A temple noted for epigraphy fame, stone floorings and  beautiful sculptures.

Inside the temple there is an idol of Lord Vinayaka with 11 hands, an idol of Goddess Kali and an idol of Lord Virabhadra with 8 arms holding the sula athwart his body. There is also an idol of Manickavachakar, which is worshipped with all ceremonial rites and rituals. Avadayar Koil is a saivite shrine.

The construction of this temple is that the rays of the setting sun always fall on the sanctum sanctorum although it is inside three Prakarams. Another important feature here is the Panchakshara Mandapam. It is also known as “Kanakasabhai”.

In the first sector Panchakshara mantra is constituted. It is customary for pilgrims to repeat atleast 108 times the mystic syllable. In the next sector are 81 padams, 224 mantras arranged as a four petalled lotus. For those interested in Saivism, this temple offers a splendid opportunity.


The place is 100 km from Tiruchi, 48 from Pudukkottai, 14 km from Arantangi and 102 from Thanjavur.

Temple Timings:

6.00 a.m. to 12.00 a.m. and from 4.00 p.m. to 9.00 p.m

Temple Telephone Number:

04371 233301

Temple Address:

Sri Athmanatha Swami Temple


Pudukkottai district

Karur – Sri Kalyana PasupatheswararTemple

Name of the Temple

Sri Kalyana PasupatheswararTemple

Period of origin

Before 2000 years

Name of deity

Moolavar:  Pasupatheeswarar, Aanilai Appar

Ambal: Alankaravalli, Soundarya Nayaki, Krupa

Sthala Theertham: Thadaagai theertham, Amaravathi River

Sthala Virksham: Vanji

Devaram: Tirugnana Sambandar,Karuvurar-Tiruvisaipa and Arunagirinathar in his Tirupugazh.


Legend has it that Siva on sensing the conceit of Brahma as the creator of the world, sent Kamadhenu to Vanji forest in Karur to take up the duty of creation and instructed her to worship the Siva lingam hidden in an anthill at the forest. When Kamadenu was performing the abishekam to the lingam with its milk, her hoof accidentally hit the lingam and injured it. The scar left on the lingam is seen on its back even now as a depression. Kamadenu pleaded guilty. The Lord told her that He will be hailed as Pasupatheeswarar as she worshipped him at this place thus according a special status to Kamadenu. Pleased with this, Kamadenu continued the work of creation. Meanwhile, realising his mistakes Brahma took up severe penance worshipping Lord Siva in order to get back his place in Satya loka. Pleased with his prayers, the Lord restored the power of creation back to Brahma and took Kamadenu along with him. Later on a temple came to be built in that place. There is a brahma theertham created by Brahma to the north of the river Amaravathy.

Quite paradoxically, the presiding deity has two consorts, Alankara Valli (also known as Kripanayaki) and Soundara Nayaki and their sannidhis are found to the north of the presiding deity. There is an underpass from the kalyana mantapam, to reach their shrines. While Alankaravalli is a symbol of ‘kriya sakti,’ Soundara Nayaki represents ‘itcha sakti.’ The sannidhi of Alankara Valli with the Sri Chakram and the mount, lion, installed in front of her, faces east, and that of Soundara Nayaki south.

An interesting and authentic tale hangs around the second consort, Soundara Nayaki. It is said that Vadivudaiyal born to a wealthy village official in Appipalayam, at a distance of seven km to the west of Karur, was devoted to Pasupatheeswarar and was bent upon marrying Him. She performed Siva puja daily by observing all religious injunctions. Her parents could not dissuade her. On the other hand, Pasupatheeswarar assured them in their dream that he would marry their daughter on the seventh day of Panguni Uthiram festival, which will be indicated through a floral shower over entire Appipalayam. Vadivudaiyal was meditating when the whole village witnessed the downpour, and a glowing garland bedecked her. She was taken to Pasupatheeswarar temple where she merged with the lord. Even to this date, the utsava idol of Pasupatheeswarar is taken to Appipalayam, on the sixth day in the month of Panguni and returns on the seventh day with Soundara Nayaki.

Another noteworthy feature at this temple is the navagrihas. There are separate niches for Surya and Chandra in the kalyana mantapam. The eight-armed Kala Bhairavar in the same mantapam has been cast in a splendid way. At the outer prakaram are, the idols of 63 Nayanmars placed on a raised platform in a row. Out of them, Eripatha Nayanar was associated with this temple during the reign of Chola king, Pugazh Chola, and attained godly state for having killed the coronation elephant of the latter after it snatched the flower basket from an aged devotee of Siva, Sivakamiandar and trampled it. Pugazh Chola became a Nayanmar later. The idols of Eripatha Nayanar, Pugazh Chola, Sambandar and emperor Muchukunda (said to be a Chola king) are found at the corners of the enclosure around flagstaff. At the north-west corner of the outer prakaram is the sannidhi for Shanmugar, who is seen with His consorts. Proceeding further on the northern side of the outer prakaram one can see Pancha lingas.

The sprawling kalyana mantapam is a fine piece of architecture. Its supporting pillars impart a sense of rhythm and symmetry. The original floor must have been replaced with dark spark tiles at some point of time during the kumbabishekam, the last of which was held in 2006. The floor has been divided into three segments. The lower-most has the dwajasthambam, bali peetam and Nandi of a moderate size. The top-most segment leads to maha mantapam, ardha mantapam and garbagriha. The ceiling is splashed with paintings of puranic lore. The lingam, which is said to be swayambu, is five-ft tall. The highlight is the lingam is found tilted to the north. It is said that in order to enable Karuvur Thevar, one of the 18 siddhars, merge with the effulgence of Siva, the Lord tilted himself. At the south-west corner of the outermost prakaram, there is a sannidhi for him with an extended mantapam in front. His image in panchaloka is in ‘padmasana’ posture. Another phenomenon about this temple is that the sunlight falls on the lingam on the 14th, 15th and 16th day in the month of Panguni. In the small prakaram around the garba griha the walls are adorned with the images of Vigneswara, Ardhanareeswara, Brahma and Durga.

Saint Thirugnanasambandar, who has visited this temple, has sung in praise of the lord. Those songs have been catalogued under second Thirumurai. Out of the saivite quartet, Sambandar alone has visited this temple. Saint Arunagirinathar has sung in praise of Shanmugar and this sthalam in seven of his Tiruppugazh pieces.

From the inscriptions so far deciphered, it is clear that the temple existed during the reign of the king Rajendra Chola (1012-54 A.D.) since he gifted away land to this temple. For the Kongu Cholas and Kongu Pandyas, the temple was a favourite and , it the drew undivided attention of the Vijayanagar rulers too.

Though the sthala vriksham is said to be vanji, only vilva trees are seen now. The temple celebrates a plethora of festivals, the car festival being the most popular. Panguni uthiram is celebrated as brahmotsavam.


t can be easily reached both by road and rail from Tiruchi (76 km), Salem (100 km) and Coimbatore (113 km).

Temple Timings:

6.00 a.m. to 11.00 a.m. and from 4.00 p.m. to 8.00 p.m.

Temple Telephone Number:

04324 262 010

Temple Address:

Sri Kalyana PasupatheswararTemple

Sannathi Street,

Karur – 639 001.